Vrijen om een kindje te maken...

Ik was net de dertig gepasseerd en voelde vanwege mijn leeftijd de druk om niet te lang te wachten met ‘de’ beslissing: Wil ik kinderen of niet? Mijn man was er ook nog niet uit. Om mij heen kreeg ik steeds vaker berichten van vrouwen die, vaak jonger dan ik, in verwachting waren van hun eerste kindje. Op een gegeven moment merkte ik dat dit me niet koud liet. Ik was zelfs niet echt blij voor ze. Ik wilde dit zelf ook!

Vanaf dat moment leek het alsof er een knop in mijn hoofd werd omgezet. Ik fantaseerde hoe een kindje van ons eruit zou zien. Ik ging zelfs over namen nadenken. Er was alleen één probleem: mijn man zag nog allemaal beren op de weg. “Gaat ons leven samen niet drastisch veranderen? Wat als we een kindje krijgen met het syndroom van Down, of ernstig fysiek beperkt?” Dus stelde ik hem een ultimatum: “Houd me niet te lang aan het lijntje, ik wil dat je er de komende tijd serieus over gaat nadenken of je kinderen wilt of niet.” En op een dag zei hij: “Oké, gooi die pilstrip maar weg.”

Oké, gooi die pilstrip maar weg.

Stellen die de anticonceptie weglaten en zeggen “we zien wel wat er van komt”, begrijp ik niet. Of geloof ik niet. Ik ben van mening dat op het moment dat je eierstokken gaan rammelen en je er achter bent gekomen dat je kinderen wilt, je ze niet over een paar jaar wilt. Je hebt heel weloverwogen de meest drastische beslissing genomen die je maar kunt maken in je leven. Je kiest voor pad A, en daar stel je je op in. En natuurlijk speelt in je achterhoofd pad B, voor als het niet lukt. En natuurlijk is het ‘scary as hell’, want je weet nog niet wat het allemaal inhoudt, de verantwoordelijkheid voor een kind. Maar als het goed is ga je er helemaal voor, want de liefde voor je kind is al geboren voordat je zwanger bent. En er zitten maar twaalf maanden in een jaar.

Twaalf kansen om in een jaar zwanger te raken. En dan ook nog eens maar een paar dagen per maand. “Hoe lang leeft een eicel?”, vroeg ik me af. “En de zaadcellen dan? En hoe lang doen de zaadcellen erover om bij dat eitje te komen; tien minuten? Een paar uur? Een paar dagen?” Ik wilde geen maanden ‘verspillen’ door het aan het toeval over te laten. Gelukkig had ik een vrij regelmatige cyclus. En de eisprong zou altijd ongeveer twee weken na de eerste dag van de menstruatie zijn, wist ik nog wel van biologieles. Dus rond die dag gingen we ‘aan de bak’.

Het had wel wat, vrijen om een kindje te maken. Maar het maakte het ook minder opwindend. De gedachte waarvoor we aan het vrijen waren speelde altijd mee. Na drie maanden vond ik het al niet zo leuk meer, die ‘gedwongen’ seks. Ik had niet altijd zin rond de veertiende dag, en mijn man ook niet, maar ik dacht dan: “we hebben het gisteren ook niet gedaan, wat nou als ik vruchtbaar ben?!” En dan spoorde ik mijn man toch maar aan. Tja, als je allebei tegen heug en meug met vrijen begint wordt het niet echt om over naar huis te schrijven.

Het had wel wat, vrijen om een kindje te maken.

Hoe vaak heb ik me wel niet zwanger gevoeld, vlak voor ik ongesteld werd. Dan voelde ik een vage misselijkheid, en steken in mijn buik. Dus deed ik weer een test. Maar helaas, de twee streepjes verschenen niet. Mijn gevoel hield me ook nog eens voor de gek! Na een half jaar was ik nog niet zwanger. Intussen had ik op internet van alles opgezocht over zwanger worden, en zelfs fora bekeken van vrouwen bij wie het ook niet lukte. Daar werd de tip gegeven om niet elke dag te vrijen, want dat zou niet goed zijn voor de kwaliteit van het zaad. En dat je beter ruim voor je eisprong kunt vrijen, want die zaadcellen kunnen heel lang blijven leven. Er waren meiden die zweren bij de benen in de lucht houden na het vrijen, om te voorkomen dat het sperma uit de vagina loopt. Ik probeerde het allemaal. En ik bleef wel een half uur zo liggen.

Na 8 maanden was ik nog niet zwanger. Ik had intussen ook al ovulatietesten geprobeerd en de methode van elke ochtend temperaturen. Ik werd er een beetje depressief van, alles draaide om zwanger worden. We deden toch alles goed, vreeën op de goede momenten. Waarom lukte het dan niet? Wat ook begon te knagen was het idee dat de chlamydia, die ik ooit heb opgelopen, zijn sporen kon hebben nagelaten. Wanneer chlamydia te laat wordt ontdekt kan dit verklevingen in de eierstokken geven. Ik besloot naar de huisarts te gaan. Hij gaf aan dat hij stellen, die nog geen jaar bezig zijn om zwanger te worden, niet doorstuurt voor uitgebreid onderzoek. Maar gezien mijn chlamydiageschiedenis wilde hij me, na wat aandringen, wel doorsturen voor het laten checken van mijn eileiders.

In het ziekenhuis spoten ze een contrastvloeistof in mijn eileiders. Er waren geen verklevingen te zien. Kort daarop had ik toch weer het gevoel dat ik zwanger was. En dit keer was het echt! Was het toeval, zo vlak na het doorspuiten van de eileiders, of had de vloeistof toch als het ware de weg vrijgemaakt? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat gezien de grootte van de foetus bij de achtweken echo het kindje eerder is verwekt dan ik had gedacht. Niet twee weken na de eerste dag van de menstruatie, maar in de eerste week van de cyclus! Mijn tip voor iedereen die zwanger wil worden: begin een paar dagen nadat je ongesteld bent geworden met ‘klussen’. Die zaadcellen leven wel een tijdje!

(Anoniem ingestuurd)

Ook jouw verhaal delen?

Wil je anoniem ook jouw verhaal delen?

Mail ons