Leren loslaten

Zwanger worden werkte bij ons niet. De eerste maanden waren nog prima te doen. “Joh, volgende maand beter.” Maar na zo’n zeven of acht maanden begon ik onzeker te worden.

“Zou het bij ons misschien niet werken?” We gingen onze seks timen, wat niet heel erg bevorderlijk was voor ons seksleven. Beiden reageerden we heel anders. Mijn man was heel rustig en kon zich niets voorstellen bij mijn onvruchtbaarheidszorgen. Ik was in die tijd labiel; elke maand met pieken (hoop) en dalen (teleurstelling). 

Vriendinnen werden allemaal direct zwanger en ik voelde me steeds eenzamer.

Ik was gewend dat als je ergens maar hard genoeg voor werkte, je het wel voor elkaar kreeg. Maar met kinderen krijgen werkte dat helaas niet zo. Ik zocht alles uit en werd gefascineerd door statistieken. Maar hoeveel ik er ook over las, het maakte me niet vruchtbaarder. Na anderhalf jaar en de hele medische molen door (er bleek niets mis) kwam er een moment dat ik berusting begon te voelen.

Ik zag een leven voor me zonder kinderen en het was oké. Ik kon me voor het eerst voorstellen dat we ook gelukkig zouden kunnen worden zonder een kindje.

De maand daarna was ik spontaan zwanger! Het leek achteraf wel of ik deze les moest leren. Of ik daar nou echt in geloof dat weet ik niet. Maar dat lesje in loslaten is zelfs jaren later nog steeds super waardevol.

(Anoniem ingestuurd)

Ook jouw verhaal delen?

Wil je anoniem ook jouw verhaal delen?

Mail ons