Kinderwens en single

Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wilde, dus toen ik op mijn 36ste zonder man kwam te zitten, besloot ik alleen voor een kind te gaan. Die relatie kon altijd later nog. Ik vroeg een goede vriend als donor en al snel werden we beiden enthousiast over onze toekomstige spruit.

Op internet vonden we hoe je met behulp van een spuitje prima zwanger kan worden, zonder seks te hebben. Met een ovulatietest weet je precies wanneer je vruchtbaar bent. Het is dan zaak om de volgende dag bij elkaar te komen en het sperma te insemineren. De eerste keer is dat wel wat ongemakkelijk. Hij sperma produceren in een potje in een andere kamer, ik dat vervolgens met een spuitje opzuigen en inbrengen. Maar na een paar keer is het allemaal heel goed te doen en op een gegeven moment wordt het routine.

Hij sperma produceren in een potje in een andere kamer, ik dat vervolgens met een spuitje opzuigen en inbrengen.

Wacht… routine? Na ruim een jaar was ik inderdaad nog steeds niet zwanger. Nu zijn de kansen met zelfinseminatie wel iets kleiner dan wanneer je via seks probeert zwanger te worden, maar dit duurde toch wel heel lang. Tijd om naar het ziekenhuis te gaan.

De meeste mensen schijnen zwanger te worden terwijl ze op de wachtlijst staan voor ivf, helaas gold dat voor ons niet. Dus bijna drie jaar na onze eerste eigen poging om zwanger te worden lag ik volgespoten met hormonen op een operatietafel, om de eicellen die in de week daarvoor gekweekt waren te oogsten. Dat is pijnlijk, maar ook reuze fascinerend. Via een scherm kan je volgen hoe je celblaasjes worden ingeprikt om vervolgens de eicel eruit de zuigen. Ik had er tien! En dat is een goede oogst voor iemand van bijna 39.

De goede oogst ten spijt resulteerde het niet in de o zo gewenste zwangerschap. Ook de twee volgende pogingen hadden niet het gewenste resultaat. En na drie ivf-pogingen houdt het op, tenzij je het zelf kan betalen.

Vier jaar na ons briljante plan om als vrienden samen een kind te krijgen, sloeg de wanhoop toe. Bij mij tenminste, het was toch altijd vooral mijn hartenwens. Ik kan me voorstellen dat relaties hierop stuklopen. Gelukkig kunnen vrienden vaak beter dealen met het feit dat mensen nou eenmaal anders reageren op verdriet, en dat de kinderwens bij de een veel groter kan zijn dan bij de ander.

Het ziekenhuis bood nog een kans. Omdat zelfinseminatie toch lastiger is dan seks mochten we bij wijze van uitzondering nog zes keer IUI (intra-uteriene inseminatie) proberen. Bij IUI kweek je twee á drie eicellen met hormonen. Deze eicellen worden niet uit je baarmoeder gehaald, maar het (opgewerkte) sperma wordt direct in de baarmoeder gespoten zodat de kans op bevruchting groter is. Fysiek een minder zware behandeling. Maar ik hield het bijna niet meer vol om steeds weer die twee weken te moeten wachten.

Dat zijn toch steeds weer twee weken in een soort schemergebied: “Misschien ben ik wel zwanger”. Ook al heb je de hoop ergens opgegeven, toch blijft er een stemmetje wat de moed erin houdt: “Deze keer is het anders, deze keer heb je twee streepjes op je zwangerschapstest”. Het kan, het is vaker gebeurd dat vrouwen na zo’n lange tijd proberen toch zwanger worden. Iedereen kent wel iemand die iemand kent die…

Dat zijn toch steeds weer twee weken in een soort schemergebied: mischien ben ik wel zwanger.

Maar bij mij gebeurde niets. Want nog veel vaker gebeurt er niets na zo’n lange tijd proberen. Alleen is dat geen leuk verhaal om te vertellen, dus dat hoor je bijna niet.

Had ik andere keuzes gemaakt als ik had geweten dat 36 toch echt wel rijkelijk laat is om aan kinderen te beginnen? Ik weet het niet. Ik had op zijn minst geweten dat er een scenario bestaat waarin zwanger worden niet lukt. In mijn beleving bestond dat scenario alleen voor mensen met een medisch probleem of, vrouwen die de magische grens van veertig gepasseerd waren. Terwijl de realiteit laat zien dat ik echt niet de enige ben. Ruim vijf procent van de stellen blijft ongewenst kinderloos. Bij vrouwen voor de dertig ligt dat op drie procent, na de dertig op acht procent.

In mijn beleving bestond het niet lukken van zwanger worden alleen voor mensen met een medisch probleem, of vrouwen die de magische grens van veertig gepasseerd waren.

De behandelingen zijn afgelopen, en met zelfinseminatie zijn we gestopt. Vijf jaar zijn we bezig geweest, en ondertussen ben ik 41. Ik geloof er niet meer in. Maar nog steeds kan ik me niet voorstellen dat ik geen moeder ga worden. Dat ik nooit een kind ga krijgen, het gaat er bij mij niet in.

(Anoniem ingestuurd)