Vaginisme overwon ik samen met mijn man

Na jaren van therapie en oefeningen, afgewisseld met periodes dat ik seksualiteit wegstopte, lukt het mijn man en mij eindelijk om fijn te vrijen mét penetratie. Een belangrijk inzicht dat ik kreeg en dat mij hielp, was dat seks fijn kan en hoort te zijn, ook al functioneert niet alles zoals je zou willen. Ik ontwikkelde mijn seksuele bewustzijn en maakte mijn man deelgenoot.

Ik was nog geen vijftien jaar toen ik mijn grote liefde leerde kennen. Mijn eerste liefde was hij niet; ik was er vroeg bij en had al met verschillende jongens gezoend. Verder was ik nooit gegaan. Mijn vriend was vier jaar ouder dan ik en studeerde al. Maar hoewel hij op seksueel gebied al wel iets verder was, waren we zeker wel gelijkwaardige partners. 

Na een tijdje zoenen gingen we steeds iets verder tot het moment dat we met elkaar naar bed wilden. Ik ging naar de huisarts voor de pil en na een avond stappen zou het moment daar zijn. Het lukte echter niet om bij me binnen te komen. We konden heerlijk vrijen, hij bracht me zonder enig probleem tot een orgasme, maar daadwerkelijke penetratie leek uitgesloten. 

Soms leidde het tot ruzies en zelfs bijna tot een breuk, maar meestal lieten we het maar.

Het kabbelde allemaal wat door. Soms leidde het probleem dat we niet écht met elkaar naar bed konden tot ruzies en zelfs bijna tot een breuk, maar meestal lieten we het maar. Het maakte mij echter steeds onzekerder. Ik snapte niet wat er met me aan de hand was en werd verdrietiger en op seksueel gebied steeds geslotener. 

Tijdens mijn studie hoorde mijn vriend van een vriend dat zijn vriendin vaginistisch was, een term waar ik nog nooit van had gehoord. Maar de beschrijving klonk meer dan bekend. Ik heb toen hulp gezocht bij een therapeut en heb groepstherapie gehad, waardoor ik meer inzicht kreeg in mijn probleem en ook beter kon accepteren wat er met me aan de hand was. Een aanwijsbare oorzaak kon ik niet ontdekken, zoals wel meer vrouwen, maar een verbetering in de situatie kwam er ook niet. En met het verlaten van mijn studiewoonplaats stopte de therapie.

Mijn vriend en ik bleven echter wel van elkaar houden, gingen samenwonen en zijn getrouwd. We hadden het goed samen, maar ons seksleven kwam steeds verder in een sluimerstand. Het was een onderwerp dat niet meer ter sprake kwam. Een kinderwens hebben we allebei niet en onze intimiteit bestond uit een sporadische, wat geremde, vrijpartij en veel geknuffel. 

Mijn vaginisme kwam pas weer ter sprake toen ik voor een onderzoek bij mijn huisarts was. Doortastend als hij was, bood hij aan mee te zoeken naar een nieuwe therapeut en mij door te verwijzen. Zo kwam ik terecht in het ziekenhuis waar ik eerst een gynaecologisch onderzoek kreeg. 

Haar medelijden maakte me duidelijk hoe groot de afstand was tussen mij en een normale vrouw. 

Ik weet nog goed hoe klein ik me voelde, halfnaakt op die behandeltafel. De jonge mannelijke arts gaf niet heel veel blijk van empathie toen hij constateerde dat een wattenstaafje eigenlijk al niet in te brengen was. Ik had geen pijn, hij deed absoluut voorzichtig, maar het was heel confronterend om zo koud te worden gediagnosticeerd. Misschien was het nog wel net zo pijnlijk dat de jonge vrouwelijke coassistent wel meelevend reageerde. Ze zag hoe moeilijk ik het ermee had, zwetend zoals ik daar weggedoken op de tafel lag. Het medelijden dat ze toonde maakte me vooral duidelijk hoe groot de afstand was tussen mij en een normale vrouw, en ik voelde me ontzettend gemankeerd.

Het gesprek dat ik vervolgens met de seksuoloog had was eigenlijk verrassend kort. Zij vroeg me naar mijn beweegredenen om weer te proberen mijn problemen te overwinnen en zag meer in praktische hulp dan het voeren van gesprekken. Dat was ook eigenlijk wat ik zelf wilde. 

Via haar kwam ik terecht bij een bekkenbodemtherapeut die ervaring had met vrouwen met vaginistische klachten. Samen met haar deed ik oefeningen en kreeg ik huiswerk mee om zelf te oefenen. Het was een belangrijke stap die me deed geloven dat het een probleem was dat ik kon overwinnen. Voor het eerst was het mogelijk iets in te brengen, wat een grote stap vooruit was. 

Helaas kon ik de motivatie waarmee ik begon moeilijk vasthouden. Ik begon goed met de oefeningen, maar op een gegeven moment durfde ik niet goed meer verder en zocht ik uitvluchten om niet te oefenen. Later heb ik gelezen dat dit vaak een probleem is voor vrouwen die zelf aan de slag moeten met oefeningen om van vaginisme af te komen. Ik denk dat vrouwen met vaginisme vluchters zijn die zichzelf hebben aangeleerd om zich af te sluiten van dat deel van hun lichaam en ook van de gedachten erover. 

Ik denk dat vrouwen met vaginisme vluchters zijn die zichzelf hebben aangeleerd om zich af te sluiten van dat deel van hun lichaam en de gedachten erover.

Ik weet nog steeds niet goed wat er toen precies is misgegaan. Misschien werd mijn bekkenbodemtherapeut tijdens een vruchteloze sessie zelf moedeloos van mijn uitvluchten en zocht ze een manier om me in beweging te krijgen, maar ze liet ook haar eigen frustratie over mijn inzet merken. Althans, zo voelde het voor mij. Ik voelde me door het gesprek verschrikkelijk te kort schieten. Niet alleen naar mezelf en mijn man, maar nu ook naar haar. Ik was helemaal over mijn toeren. Een nieuwe afspraak heb ik nooit meer gemaakt. Toch heeft het me veel verdriet gedaan dat het zo abrupt tot een einde is gekomen. Het was misschien beter geweest als ik op dat moment terug was gegaan naar de seksuoloog, maar ik stopte alles opnieuw weg.

Opnieuw ging er een paar jaar overheen waarin het onderwerp werd weggestopt en ik als een zelfverklaarde gemankeerde vrouw door het leven ging. Seksualiteit leek niet voor mij weggelegd en ik sloot me ervoor af. Tijdens de kerstdagen een jaar geleden leek er echter iets te veranderen. Mijn man en ik vreeën eindelijk weer eens. Het voelde zo fijn om weer op die manier verbonden te zijn en ik gaf aan dat ik eigenlijk wel vaker zou willen vrijen. In eerste instantie reageerde hij niet echt op mijn opmerking, zo gewend als ook hij was aan de bestaande situatie, maar een paar dagen later kwam hij erop terug. Voorzichtig opperde hij of ik dan wilde overwegen weer van mijn vaginisme af te komen. 

Doordat zijn vraag in een ontspannen periode in mijn leven kwam werd ik niet gekwetst door zijn vraag, maar ging ik serieus in op zijn verzoek. Een nieuwe stap was dat ik niet wilde dat mijn man aan de zijlijn bleef staan, zoals tot nu toe altijd het geval was geweest. Ik wilde de oefeningen die ik bij de bekkenbodemtherapeut had gekregen weer oppakken, maar dan wel meteen ook beginnen met een betere seksuele relatie samen. 

Een nieuwe stap was dat ik niet wilde dat mijn man aan de zijlijn bleef staan.

Ik begon me te realiseren dat de oefeningen altijd gericht waren geweest op de onmogelijkheden van mijn lichaam en hoe mijn gedachten daarop reageerden. Maar het gaat er natuurlijk vooral om dat seks iets plezierigs is. En dat het niet zo moet zijn dat het pas plezierig zal zijn als het helemaal functioneert zoals je hoopt. Ik combineerde het oefenen met het kijken naar porna, vrouwvriendelijke porno, om meer in een opgewonden stemming te komen en maakte binnen korte tijd enorme progressie. Ik leefde helemaal op. Doordat ik mijn eigen behoeften ontdekte en ervoor uit durfde te komen, bouwde ik mijn seksuele zelfbewustzijn op. 

Een tamelijk ingewikkelde zijlijn was dat ook mijn biseksuele gevoelens opkwamen. Mijn gevoelens voor vrouwen hadden nooit een plaats gehad. Enerzijds omdat ik in een monogame relatie was sinds mijn vijftiende, anderzijds omdat ergens een knagend gevoel bestond dat mijn interesse in vrouwen de oorzaak was van mijn vaginisme. Het was nota bene mijn man die mij erop wees dat ik die gevoelens niet moest wegstoppen en er niet bang voor moest zijn. De vrijheid, het vertrouwen en de mogelijkheid om te mogen zijn wie ik ben bleken heel belangrijk, ook om mijn vaginisme het hoofd te bieden.

De volgende stap was om mijn man te betrekken bij de oefeningen, een hoge drempel waar ik overheen moest zien te komen. Ik had altijd het plaatje in mijn hoofd dat ik dit probleem zelf moest oplossen en dan zonder problemen naar mijn man zou gaan. Maar dat is natuurlijk onmogelijk. Ik was nu zelf wel vertrouwder met mijn lichaam, maar om hem toe te laten was moeilijk. Het vergde dat ik me kwetsbaar moest opstellen en met al mijn tekortkomingen voor hem moest staan. Dat paste niet bij mijn perfectionistische karakter, dat uiteraard ook een onderdeel van mijn probleem was. Ook betekende het dat ik hem moest vertrouwen met iets waar ik eigenlijk mezelf nog maar amper mee vertrouwde. 

De vrijheid, het vertrouwen en de mogelijkheid om te mogen zijn wie ik ben bleken heel belangrijk, ook om mijn vaginisme het hoofd te bieden.

Ik besloot opnieuw hulp te zoeken en ging weer in therapie. Ik wist goed wat ik wilde en dat maakte de behandeling heel helder en doelgericht, iets wat ik eigenlijk nog niet eerder met therapie had meegemaakt. Het gaf houvast, maar tegelijkertijd bewandelden mijn man en ik ons eigen pad. We hadden vertrouwen in onszelf en elkaar en we volgden ons gevoel. Iets wat een jaar eerder nog onmogelijk leek. 

Alles ging ineens in een stroomversnelling. Ik durfde me niet alleen kwetsbaar op te stellen, maar durfde me ook terug te laten vallen op mijn man wanneer ik het moeilijk vond. Ik voelde dat ik hem kon vertrouwen en altijd zelf een grens aan kon geven wanneer dat nodig mocht zijn, maar dat die grens niet vooraf gesteld hoefde te worden. 

Veel sneller dan gedacht lukte het ons om penetratie te hebben. Eerst nog voorzichtig, maar hoe langer hoe meer we zonder remmingen konden vrijen en ontdekken wat we fijn vonden. We hadden nooit gedacht dat het zo natuurlijk zou gaan voelen en dat we zonder problemen konden experimenteren. Ik had me er eigenlijk bij neergelegd dat het nooit iets voor mij zou worden, maar ik ben ontzettend blij dat het nu wel hoort bij onze relatie, ons seksleven en mijn eigen seksuele beleving. Het voelt vertrouwd en heel fijn. Ook al denk ik dat je ook zonder penetratie een gelukkig mens kunt zijn, het voelt het voor mij als een laatste puzzelstukje in mijn ontwikkeling, dat ik na bijna twintig jaar eindelijk heb gevonden. 

(Anoniem ingestuurd)

Ook jouw verhaal delen?

Wil je anoniem ook jouw verhaal delen?

Mail ons